సమయం విలువ

గడియారం ముళ్లు ఆగితే… మళ్లీ నడిపించొచ్చు.

When a clock stops… you can restart it.

కానీ… జీవితంలో గడిచిన ఒక్క క్షణాన్ని మాత్రం ఎవ్వరూ తిరిగి తీసుకురాలేరు.

But… not a single moment that has passed in life can anyone bring back.

డబ్బు పోతే సంపాదించవచ్చు. ఆరోగ్యం పోయినా కొంతవరకు తిరిగి పొందవచ్చు. కానీ సమయం… ఒక్కసారి జారిపోయిందంటే శాశ్వతంగా పోయినట్టే.

Money can be earned again. Health can be recovered to some extent. But time… once it slips away… it is gone forever.

ఈ రోజు చెప్పబోయే కథ… మీ సమయాన్ని చూసే విధానాన్నే మార్చేస్తుంది.

The story we are about to hear today… will change the way you see your time.

చాలా సంవత్సరాల క్రితం… గోదావరి ఒడ్డున ఒక చిన్న గ్రామం ఉండేది. ఆ గ్రామంలో రంగయ్య అనే నేత కార్మికుడు ఉండేవాడు. ఉదయం సూర్యుడు ఉదయించేలోపే మగ్గం ముందు కూర్చునేవాడు. ప్రతి దారంలో తన చెమటను నేసేవాడు.

Many years ago… there was a small village on the banks of the Godavari river. In that village lived a weaver named Rangayya. He would sit at his loom before the sun even rose. He put his sweat into every thread he wove.

అతనికి కిరణ్ అనే ఒకే ఒక్క కొడుకు. తెలివి ఉంది… కానీ క్రమశిక్షణ లేదు. ఉదయం ఆలస్యంగా లేవడం… స్నేహితులతో ఊరంతా తిరగడం… సమయాన్ని వృథా చేయడం… అదే అతని అలవాటు.

He had one son named Kiran. Smart… but undisciplined. Waking up late… roaming the village with friends… wasting time… that was his habit.

కొడుకును చూస్తే రంగయ్య మనసు బాధపడేది. ఒక రోజు… అతనికి జీవితాంతం గుర్తుండిపోయే పాఠం చెప్పాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.

Seeing his son like this… Rangayya's heart ached. One day… he decided to teach his son a lesson he would never forget.

మరుసటి రోజు… రంగయ్య పాత చెక్క పెట్టె తెరిచాడు. అందులో తాత కాలం నాటి ఒక పాత గడియారం ఉంది.

The next day… Rangayya opened an old wooden box. Inside was a watch from his grandfather's time.

నాయనా… ఈ గడియారాన్ని అంగడికి తీసుకెళ్లి దీని ధర ఎంత అని అడిగి రా.

Son… take this watch to the market and find out how much it is worth.

కిరణ్ అంగడికి వెళ్లాడు. కూరగాయల వ్యాపారి… యాభై రూపాయలు అన్నాడు. బట్టల వ్యాపారి… వంద రూపాయలు అన్నాడు. పాత సామాన్ల దుకాణం వాడు… రెండు వందలు అన్నాడు.

Kiran went to the market. The vegetable vendor said… fifty rupees. The cloth merchant said… one hundred rupees. The antique shopkeeper said… two hundred rupees.

ఒకే గడియారం… కానీ చూసిన మనిషిని బట్టి దాని విలువ మారిపోయింది. ఇంటికి వచ్చి అన్నీ చెప్పాడు. రంగయ్య చిరునవ్వు నవ్వి… సరే నాయనా… గడియారం మళ్లీ పెట్టెలో పెట్టు అన్నాడు.

Same watch… but the value changed depending on who looked at it. He came home and told everything. Rangayya smiled… Alright son… put the watch back in the box.

మరుసటి రోజు… మళ్లీ కొడుకును పిలిచాడు. ఈసారి… గడియారం ధర అడగకు.

The next day… he called his son again. This time… do not ask the price of the watch.

అయితే ఏమి అడగాలి నాన్న? ఈ గడియారంలో గడిచిన ఒక్క క్షణం విలువ ఎంత అని అడుగు.

Then what should I ask father? Ask people how much one moment of time inside this watch is worth.

కిరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు. అయినా తండ్రి మాట వినాడు. అంగడిలో అందరినీ అదే ప్రశ్న అడిగాడు. వాళ్లు నవ్వేశారు. సమయానికి కూడా ధర ఉంటుందా? అని వెళ్లిపోయారు.

Kiran was surprised. But he listened to his father. He asked everyone in the market. They laughed. Can time have a price? They walked away.

చివరికి… అంగడి చివర్లో ఒక చిన్న గడియారాల దుకాణం కనిపించింది. తెల్ల జుట్టుతో ఒక వృద్ధుడు గడియారం బాగు చేస్తున్నాడు. కిరణ్ అదే ప్రశ్న అడిగాడు. వృద్ధుడు పని ఆపి… చిరునవ్వుతో అన్నాడు…

Finally… at the end of the market… he spotted a small watch repair shop. An old man with white hair was repairing a watch. Kiran asked him the same question. The old man paused… and said with a gentle smile…

బాబూ… ఈ గడియారాన్ని నేను బాగు చేయగలను. కానీ… ఇందులో గడిచిపోయిన ఒక్క క్షణాన్ని మాత్రం దేవుడే తిరిగి తీసుకురాలేడు.

Son… I can repair this watch. But… not even God can bring back a single moment that has already passed inside it.

అని చెప్పి… తన పక్కనే ఉన్న చిన్న సొరుగు తెరిచాడు. అందులో ఎన్నో పాడైన పాత గడియారాలు ఉన్నాయి.

Saying this… he opened a small drawer beside him. Inside were many old broken and repaired watches.

ఇవన్నీ నేను బాగు చేశాను బాబూ. కానీ… ఈ గడియారాల యజమానుల జీవితంలో పోయిన సమయాన్ని మాత్రం నేను ఎప్పుడూ బాగు చేయలేకపోయాను.

I repaired all of these son. But… the time lost in the lives of these watch owners… I could never repair that.

సమయం ఎవరినీ ఎదురుచూడదు. కానీ… దాన్ని ఎలా ఉపయోగించాలో నీ చేతుల్లోనే ఉంటుంది. రాజుకైనా… రైతుకైనా… రోజుకు ఇరవై నాలుగు గంటలే. తేడా ఒక్కటే… ఆ సమయాన్ని ఎవరు ఎలా ఉపయోగిస్తారన్నది.

Time waits for no one. But… how you use it is entirely in your hands. Whether you are a king… or a farmer… everyone gets only twenty four hours a day. The only difference is… how each person uses that time.

కిరణ్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. తండ్రి ఎందుకు ఈ పని చెప్పాడో అప్పుడు అర్థమైంది. పరుగెత్తుకుంటూ ఇంటికి వెళ్లి… తండ్రిని గట్టిగా హత్తుకున్నాడు. రంగయ్య కొడుకు తలపై చేయి వేసి… నిశ్శబ్దంగా నవ్వుకున్నాడు.

Kiran's eyes filled with tears. He finally understood why his father had sent him. He ran home… and hugged his father tightly. Rangayya placed his hand on his son's head… and smiled quietly.

ఆ రోజు నుంచి… కిరణ్ పూర్తిగా మారిపోయాడు. తెల్లవారుజామునే లేవడం మొదలుపెట్టాడు. తండ్రికి మగ్గం దగ్గర సహాయం చేసేవాడు. చదువుపై శ్రద్ధ పెట్టాడు. సమయాన్ని వృథా చేయడం మానేశాడు.

From that day on… Kiran changed completely. He started waking up early every morning. He helped his father at the loom. He focused on his studies. He stopped wasting his time.

స్నేహితులారా… దేవుడు మనందరికీ సమానంగా ఇచ్చిన ఒకే ఒక్క సంపద… సమయం. దాన్ని కొనలేం. దాన్ని అమ్మలేం. దాన్ని దాచలేం. కానీ… దాన్ని సద్వినియోగం చేసుకోవచ్చు.

Friends… time is the only wealth that God has given equally to all of us. You cannot buy it. You cannot sell it. You cannot save it. But… you can use it wisely.

ఈ రోజు మీరు వృథా చేస్తున్న ఒక్క గంట… రేపు మీ జీవితంలో ఒక పెద్ద అవకాశాన్ని కోల్పోయేలా చేయొచ్చు. అందుకే… ఈ క్షణం నుంచే మీ సమయాన్ని గౌరవించండి. ఎందుకంటే… గడిచిన సమయం… ఎప్పటికీ తిరిగి రాదు.

One hour wasted today… may cost you a big opportunity in your life tomorrow. So… from this very moment… respect your time. Because… time that has passed… never comes back.